فعالیت بدنی منظم با خطر کمتر سرطان پستان، به‌ویژه در زنان پس از یائسگی، ارتباط دارد. در زنانی که سرطان پستان در آن‌ها تشخیص داده شده نیز، فعال‌بودن با عود کمتر بیماری و مرگ‌ومیر کمتر همراه بوده است. [1]
کاهش خطر چقدر است؟
مقاله آموزشی کلیولند کلینیک به مروری بر چند مطالعه اشاره می‌کند که در آن، خطر سرطان پستان در افراد فعال به‌طور متوسط حدود ۲۵ درصد کمتر بود. این عدد بیانگر کاهش نسبی خطر در گروه‌های بررسی‌شده است؛ به این معنا نیست که احتمال ابتلا برای هر فرد ۲۵ واحد درصد پایین می‌آید یا ورزش از هر چهار مورد سرطان، حتماً یک مورد را پیشگیری می‌کند. [1]
یکی از توضیح‌های مطرح، نقش ورزش در کاهش چربی اضافی بدن است. اضافه‌وزن و چاقی پس از یائسگی از عوامل خطر سرطان پستان هستند؛ بافت چربی می‌تواند بر محیط هورمونی بدن و التهاب اثر بگذارد. بااین‌حال، فایده فعالیت بدنی فقط به کاهش وزن محدود نیست و کاهش التهاب و تغییر در فعالیت دستگاه ایمنی نیز از سازوکارهای احتمالی آن به شمار می‌روند. [1]
حرکت روزمره هم حساب می‌شود
برای فعال‌بودن لازم نیست همه زمان ورزش در باشگاه بگذرد. پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، شنا، رقص و کارهای بدنی مانند باغبانی از فعالیت‌هایی هستند که مقاله برای افزایش تحرک نام می‌برد. برای کسی که تازه شروع می‌کند، پیشنهاد آن است که با مقداری قابل‌انجام آغاز کند و به‌تدریج فعالیت را بیشتر کند. [1]
پس از تشخیص چه فایده‌ای دارد؟
بررسی مجموعه‌ای از مطالعات نشان داده است که فعالیت بدنی پس از تشخیص سرطان پستان با احتمال کمتر بازگشت بیماری، مرگ ناشی از سرطان پستان و مرگ به هر علت همراه است. مقاله همچنین از احتمال کاهش خستگی و افسردگی و کمترشدن خطر لنف‌ادم نام می‌برد؛ لنف‌ادم ورمی است که بر اثر تجمع مایع لنف ایجاد می‌شود. [1]
این یافته‌ها تضمین نمی‌کنند که ورزش به‌تنهایی از ابتلا یا بازگشت سرطان جلوگیری کند؛ ارتباط مشاهده‌شده پس از تشخیص نیز به‌تنهایی علت‌ومعلول را ثابت نمی‌کند. افراد فعال هم ممکن است به سرطان پستان مبتلا شوند و عواملی مانند ژنتیک همچنان در خطر بیماری نقش دارند. [1]
منابع
این نوشته، بازنویسی مستقل فارسی از مقاله بالاست؛ بیان آن برای مخاطب عمومی تغییر کرده است.
این مطلب برای افزایش آگاهی است و جایگزین تشخیص یا مشاوره پزشک نیست.
