شکستگی استخوان‌های پا یا انگشتان آن معمولاً در حدود ۴ تا ۶ هفته بهبود می‌یابد. شکستگی‌های شدید ممکن است به ۱۰ تا ۱۲ هفته زمان نیاز داشته باشند و در آسیب‌هایی که جراحی لازم دارند، بهبود می‌تواند طولانی‌تر شود. [1]
درمان به محل، نوع و شدت شکستگی بستگی دارد: بسیاری از موارد با استراحت، کم‌کردن فشار وزن روی پا و ثابت نگه‌داشتن آن درمان می‌شوند؛ استخوان جابه‌جا یا ناپایدار ممکن است به جااندازی یا جراحی نیاز داشته باشد. بنابراین مدت بهبود برای همه آسیب‌ها یکسان نیست. [1]
درد کم یا نبود کبودی، شکستگی را رد نمی‌کند
ضربه یا فشار تکراری و بیش‌ازحد می‌تواند استخوان پا را بشکند. آسیب ممکن است ترک کوچکی در استخوان باشد یا شکستگی کاملی که گاهی پوست را هم پاره می‌کند؛ به حالت دوم «شکستگی باز» می‌گویند. بعضی ترک‌های کوچک درد زیادی ندارند و شکستگی همیشه با کبودی قابل‌مشاهده همراه نیست. [1]
شنیدن یا احساس صدای شکستن هنگام آسیب، درد با حرکت یا لمس، دشواری راه‌رفتن و تحمل وزن، و تغییر شکل پا یا انگشت از نشانه‌های احتمالی هستند. بعضی افراد نیز پس از آسیب احساس ضعف، سرگیجه یا تهوع دارند. بااین‌حال، وقتی زخم یا تغییر شکل آشکاری وجود ندارد، تشخیص شکستگی از روی ظاهر دشوار است. [1]
پیچ‌خوردگی هم می‌تواند درد، تورم و مشکل در راه‌رفتن ایجاد کند. در پیچ‌خوردگی، رباط‌ها ــ بافت‌هایی که استخوان‌ها را به هم وصل می‌کنند ــ کشیده یا پاره می‌شوند. درد و کبودی شکستگی معمولاً بیشتر است، اما شدت علائم به‌تنهایی تشخیص را روشن نمی‌کند؛ آسیب رباطی هم گاهی جدی و نیازمند جراحی است. [1]
چه زمانی رسیدگی فوری لازم است؟
اگر به شکستگی استخوان پا یا شست آن شک دارید، باید سریع برای ارزیابی پزشکی اقدام کنید و خودتان رانندگی نکنید. کج‌شدن پا یا انگشت، زخم نزدیک محل آسیب، له‌شدگی پا، سردی، بی‌حسی یا گزگز، و آبی یا خاکستری‌شدن پا یا انگشتان از علائمی هستند که رسیدگی فوری می‌خواهند. ناتوانی در راه‌رفتن، درد شدید و مداوم، یا تورمی که ادامه پیدا می‌کند نیز نیازمند بررسی است. [1]
پزشک معمولاً برای مشخص‌کردن شکستگی و شدت آن عکس رادیولوژی درخواست می‌کند؛ بسته به نتیجه، ممکن است ام‌آر‌آی هم لازم شود. درمان‌نکردن شکستگی می‌تواند باعث جوش‌خوردن استخوان در وضعیت نامناسب، تغییر شکل ماندگار و مشکل حرکتی شود. شکستگی بازِ درمان‌نشده نیز خطر عفونت زخم دارد. [1]
تا زمان معاینه چگونه از پا محافظت کنیم؟
فشار وزن را از روی پای آسیب‌دیده بردارید و راه‌رفتن غیرضروری را محدود کنید، چون ممکن است آسیب را بدتر کند. برای کاهش درد و تورم می‌توان در ۴۸ ساعت نخست، چند بار در روز و هر بار حداکثر ۲۰ دقیقه از کیسه یخ استفاده کرد؛ یخ نباید مستقیم روی پوست قرار بگیرد. [1]
باند نرم و بالاتر نگه‌داشتن پا با بالش نیز از کمک‌های اولیه مطرح‌شده در منبع هستند. باند نباید آن‌قدر سفت باشد که گردش خون را مختل کند؛ بهتر است پا، در صورت امکان، بالاتر از سطح قلب قرار بگیرد. این اقدامات تا زمان دریافت کمک انجام می‌شوند. [1]
مقاله برای برخی شکستگی‌های انگشتان کوچک‌تر، حمایت با چسباندن انگشت آسیب‌دیده به انگشت سالم کناری را توضیح می‌دهد: پنبه یا گاز میان دو انگشت قرار می‌گیرد و آن‌ها با چسب پزشکی کنار هم ثابت می‌شوند. این روش مربوط به انگشتان کوچک‌تر است؛ شک به شکستگی شست یا استخوان‌های خود پا نیازمند ارزیابی پزشکی است. اگر راه‌رفتن ضروری باشد، کفش پهن و محکمی که روی محل آسیب فشار نیاورد می‌تواند کمک‌کننده باشد. [1]
گچ، بوت یا جراحی؛ درمان چگونه انتخاب می‌شود؟
برای محافظت از استخوان هنگام جوش‌خوردن، پزشک ممکن است گچ یا بوت محافظ تجویز کند و برای کم‌کردن فشار روی پا از عصا کمک بگیرد. منبع، مسکن‌ها و داروهای ضدالتهاب مانند ایبوپروفن و ناپروکسن را نیز از گزینه‌های کاهش درد و تورم معرفی می‌کند؛ این داروها جای ثابت نگه‌داشتن یا جاانداختن استخوان را نمی‌گیرند. [1]
اگر استخوان جابه‌جا شده باشد، پزشک ممکن است با دست آن را به موقعیت درست برگرداند؛ این کار «جااندازی» نام دارد و معمولاً با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود. زخم‌های باز هم باید درمان شوند. در شکستگی‌های ناپایدار یا همراه با تغییر شکل، جراح ممکن است استخوان‌ها را با پین، پلاک یا پیچ فلزی تا زمان جوش‌خوردن در جای خود نگه دارد. [1]
بازگشت به فعالیت به وضعیت ترمیم بستگی دارد
بازه ۴ تا ۶ هفته یک زمان تقریبی است، نه موعد قطعی برای شروع دوباره ورزش یا فعالیت سنگین. ممکن است برای بررسی جوش‌خوردن و قرارگیری درست استخوان، تصویربرداری پیگیری لازم باشد. بازگشت زودهنگام به فعالیت می‌تواند ترمیم را مختل کند یا باعث آسیب دوباره و حتی شکستگی کامل شود؛ برگشت درد یا تورم نیز باید بررسی شود. [1]
این اطلاعات از یک مقاله آموزشی منتشرشده در سال ۲۰۱۸ آمده‌اند، نه گزارش یک پژوهش تازه. متن برای همه محل‌ها و شدت‌های شکستگی، زمان دقیق بازگشت به راه‌رفتن یا ورزش تعیین نمی‌کند؛ این زمان به نوع آسیب و روند ترمیم بستگی دارد. [1]
منابع
این نوشته، بازنویسی مستقل فارسی از مقاله بالاست؛ بیان آن برای مخاطب عمومی تغییر کرده است.
