در یک مطالعه روی افراد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط، کسانی که بیش از ۸ ساعت در هفته فعالیت بدنی گزارش کردند، آهسته‌ترین افت حافظه و توانایی فکرکردن را داشتند. علائم حرکتی این گروه نیز در طول پیگیری بهتر شد؛ با این حال، این ارتباط ثابت نمی‌کند که فعالیت بدنی علت کندشدن بیماری بوده است. [1]
پارکینسون بیماری پیش‌رونده دستگاه عصبی است که می‌تواند باعث لرزش و تغییر در حرکت شود و گاهی حافظه و تفکر را هم تحت تأثیر قرار دهد. یافته منتشرشده در مجله Neurology از این جهت اهمیت دارد که ارتباط فعالیت بدنی را هم با حرکت و هم با توانایی‌های ذهنی بررسی کرده است. [1]
فعالیت خانه و محل کار هم حساب شد
منظور پژوهشگران از فعالیت بدنی فقط ورزش نبود: شرکت‌کنندگان فعالیت خود در خانه، محل کار و اوقات فراغت را گزارش می‌کردند. پیاده‌روی تند، تنیس دونفره، جاروبرقی‌کشیدن و چمن‌زنی نمونه‌های فعالیت متوسط بودند؛ دویدن آرام، تنیس تک‌نفره و حمل بار سنگین نیز در دسته فعالیت شدید قرار داشتند. [1]
پژوهشگران افراد را بر اساس مجموع زمان فعالیت هفتگی به سه گروه تقسیم کردند: تا ۴ ساعت، ۴ تا ۸ ساعت و بیش از ۸ ساعت. بنابراین عدد ۸ ساعت در عنوان خبر، مرز دسته‌بندی شرکت‌کنندگان است؛ این مطالعه آن را به‌عنوان حد لازم یا نسخه ورزشی برای همه مبتلایان تعیین نکرده است. [1]
چه تفاوتی میان گروه‌ها دیده شد؟
در گروه کم‌تحرک، علائم حرکتی به‌طور میانگین رو به بدترشدن رفت؛ در دو گروه فعال‌تر، امتیاز این علائم بهتر شد و بیشترین بهبود در گروه با فعالیت بیش از ۸ ساعت بود. افت حافظه و تفکر نیز در گروه میانی کمتر از گروه کم‌تحرک بود و در فعال‌ترین گروه، میانگین افت بسیار اندک بود. اینها روندهای میانگین گروه‌ها هستند و به معنای نتیجه یکسان برای تک‌تک افراد نیستند. [1]
تیم پژوهش علاوه بر زمان کل فعالیت، مدت فعالیت شدید و معیاری ترکیبی از مدت و شدت فعالیت را بررسی کرد. پس از درنظرگرفتن مجموع فعالیت، زمان صرف‌شده برای فعالیت شدید دیگر ارتباط مستقلی با پیامدهای بلندمدت نداشت؛ در این داده‌ها، مجموع فعالیت مهم‌تر از سهم ورزش شدید بود. [1]
این بررسی مشاهده‌ای شامل ۲۹۴ نفر با میانگین سن ۶۶ سال بود و حدود یک‌سوم آنان زن بودند. ارزیابی‌های سالانه حرکتی تا ۷ سال و ارزیابی‌های حافظه و تفکر تا ۵ سال در دسترس بود، اما به‌دلیل کامل‌نبودن داده‌های همه مراجعه‌ها، مدت پیگیری افراد متفاوت بود و میانه آن در هر دو تحلیل ۳ سال بود؛ یعنی نیمی از افراد کمتر و نیمی بیشتر از این مدت پیگیری شدند. [1]
تفاوت‌های دیده‌شده کوچک بودند. دونگ‌وو ریو، از نویسندگان مطالعه، احتمال می‌دهد این تفاوت‌ها با ادامه فعالیت در گذر زمان اهمیت بیشتری پیدا کنند. او برای روشن‌شدن پایداری این ارتباط، بررسی جمعیت‌های بزرگ‌تر در مدت طولانی‌تر را ضروری می‌داند؛ تصویربرداری، بررسی نشانگرهای زیستی و ثبت دقیق‌تر فعالیت با ابزارهای دیجیتال نیز از مسیرهای پیشنهادی پژوهش بعدی هستند. [1]
جای فعالیت در زندگی روزمره
دنیل ترونگ، متخصص مغز و اعصاب که در مطالعه نقشی نداشت، در گزارش منبع فعالیت بدنی را یکی از راه‌های مهم غیردارویی مدیریت پارکینسون توصیف می‌کند. پیشنهاد او برای شروع، حرکت کوتاه حتی در حد ۱۰ دقیقه، انتخاب فعالیت لذت‌بخش و همراه‌شدن با دیگران است؛ اینها توصیه‌های این متخصص‌اند، نه برنامه‌ای که در مطالعه آزمایش شده باشد. او همچنین پیگیری تغییرات تعادل، انرژی و خلق را پیشنهاد می‌کند و می‌گوید بهبود این موارد ممکن است ظرف چند هفته دیده شود. [1]
محدودیت اصلی این است که شاید افراد با بیماری خفیف‌تر و حافظه بهتر، از ابتدا توان فعالیت بیشتری داشته‌اند؛ بنابراین جهت رابطه روشن نیست. فعالیت‌ها نیز بر پایه گزارش خود افراد ثبت شدند و بیشتر شرکت‌کنندگان در آغاز توانایی ذهنی خوبی داشتند. درک کریگر، متخصص مستقل از پژوهش، تأکید می‌کند که ورزش بخشی از مراقبت جامع پارکینسون است، اما برای اثبات اینکه واقعاً روند تخریب سلول‌های عصبی را کند می‌کند، به کارآزمایی‌هایی با تقسیم تصادفی افراد به گروه‌ها نیاز داریم. [1]
منابع
این نوشته، بازنویسی مستقل فارسی از مقاله بالاست؛ بیان آن برای مخاطب عمومی تغییر کرده است.
